WGŁĘBKA WODNA (Riccia fluitans)
Wgłębka należy do gromady wątrobowców (Marchantiophyta). Nie posiada ona korzeni i nie wytwarza kwiatów. Pływa po powierzchni wody dzięki przestrzeniom powietrznym znajdującym się w plesze. W uprawie akwariowej mnoży się ona bardzo szybko, nie stwarzając żadnych kłopotów. Nadmiar roślin tworzących gęstą pokrywę na powierzchni wody trzeba, co jakiś czas usuwać.
Kluczem do prawidłowego wzrostu wgłębki jest światło, a właściwie jego brak. Wgłębka rośnie dobrze tylko w miejscach zacienionych. Najlepiej się udaje w wodzie miękkiej. W naturze możemy ją spotkać w zacienionych sadzawkach leśnych i płytkich dołach potorfowych. Jest rośliną stosunkowo rzadką, zaś jej krewniacy wgłębka Hübenera (Riccia huebeneriana), wgłębka rzęsista (Riccia ciliifera), oraz wgłębka szara (Riccia trichocarpa) znajdują się w Polsce pod ścisłą ochroną.

MOCZARKA KANADYJSKA (Elodea canadensis)
Podwodna bylina pochodząca z Ameryki Płn., a zawleczona i zadomowiona w większej części Europy, Indiach i Australii. Rozpowszechniona jest na terenie prawie całej Polski w wodach stojących i wolno płynących.

Jest to roślina potrafiąca żyć w toni wodnej bez potrzeby ukorzeniania jej, dorastająca do 3 m długości i silnie rozgałęzionych pędach o międzywęźlach nieprzekraczających kilku centymetrów. Jej liście ułożone są po 3 w okółku, podłużnej budowy, wywinięte, oraz lekko zaostrzone i drobno ząbkowane na swoich brzegach. Kwiaty z osłoną 2 - listkową wystające ponad lustro wody o barwie zielono – czerwono – białej występującej jako jednopłciowe (wówczas roślina dwupienna) lub dwupłciowe (w Polsce nieznane). Między innymi właśnie, dlatego Moczarka rozmnaża się u Nas tylko wegetatywnie zarastając bardzo szybko zbiorniki wodne i najczęściej nie przekraczając 1m długości.

Jest ona również w wyniku fotosyntezy chyba największym producentem tlenu w zbiornikach wodnych, jej „dywany” są bardzo bezpiecznym schronieniem małych ryb i innych stworzeń, oraz dzięki pobieraniu pożywienia przez liście sporą i ewentualną konkurencją dla glonów.

RZĘSA (Lemna)
Chyba każdy wie jak wygląda rzęsa. W naszym kraju występuje 5 gatunków należących do 3 rodzajów z rodziny rzęsowatych. Są to małe roślinki składające się z tzw. członów pędowych, przy czym przednia część członu odpowiada liściom, tylna zaś łodydze. Najczęściej spotykane są:
- rzęsa drobna (Lemna minor)

- rzęsa trójrowkowa (Lemna trisulca)

- spirodela wielokorzeniowa (Spirodela polyrhiza)

- rzęsa garbata (Lemna gibba)

- wolffia bezkorzeniowa (Wolffia arrhiza)

Gatunki łatwo jest rozróżnić po wielkości i kształcie członów, oraz po ilości korzeni. Rzęsa garbata i drobna są zbliżonej wielkości (maksymalnie 3 mm.), lecz pierwszy gatunek ma od spodu liście wypukłe (garbate) i człony pędowe. U spirodeli osiągają one około 5 mm średnicy i są od spodu czerwone. Ponadto każdy z członów spirodeli posiada pęczek korzeni, podczas gdy u wszystkich gatunków rzęsy mają one po jednym korzonku. Człony wolfii dorastają zaledwie do 1.5 mm. i nie posiadają korzeni. Z kolei rzęsa trójrowkowa, w przeciwieństwie do innych gatunków unosi się nie na powierzchni wody, a tuż pod nią. Rodzina rzęsowatych rozmnaża się głównie przez podział, choć bardzo rzadko rośliny te wydają też mikroskopijne kwiaty. Wolffia bezkorzeniowa jest najmniejszą europejską rośliną bezkorzeniową wydającą kwiaty (w Polsce bardzo rzadka). Generalnie rzęsowate to rośliny bardzo pospolite i rozwijają się głownie w wodach stojących: jeziorach, stawach, kałużach, choć spotkamy je też w leniwie płynących rzekach i w zatoczkach o mniejszym prądzie. Rzęsa tworzy często zwarty kożuch na powierzchni zbiornika pokrywając go całkowicie. W takim kożuchu mogą występować różne gatunki rzęsowatych, jak i skupiska monogatunkowe.

STRZAŁKA WODNA (Sagittaria sagittifolia)
Strzałka wodna jest rośliną wyjątkowo ciekawą i atrakcyjną. W Polsce występuje dość pospolicie na niżu, zarówno przy brzegach wód płynących jak i stojących. Są jednak rejony gdzie strzałki nie znajdziemy, na szczęście można ją nabyć w sklepach z roślinami wodnymi. Strzałka jest rośliną bulwiastą i tylko bulwki zimują w podłożu zbiornika.
Sztywne, błyszczące, strzałkowate liście są jej główną atrakcją, lecz roślina wydaje także ładne kwiaty. Ich płatki mają kolor biały z fioletową nasadą i są dość duże, a pojawiają się od czerwca do sierpnia na trój - kanciastej łodydze. Występują one usytuowane piętrowo w okółkach, po 3 sztuki w każdym i są jednopłciowe - na dolnych okółkach znajdują się kwiaty żeńskie (słupkowe), a na górnych męskie (pręcikowe).

KABOMBA (Cabomba caroliniana)
Jest to jedna z najstarszych i najbardziej popularnych roślin akwariowych o jasno zielonych, „palczasto” powycinanych i charakterystycznie postrzępionych podwodnych liściach. Podczas kwitnienia lub dotarcia pędu do powierzchni wody roślina wytwarza także liście pływające.
Oprócz bardzo silnego oświetlenia Cabomba caroliniana nie wymaga od hodowcy zbyt wiele poświęcenia, a gdy roślina zaczyna się już „płożyć” po powierzchni należy ją przyciąć, a odciętą część umieścić w podłożu.

Znanych jest wiele gatunków i odmian Kabomb, ale większość z nich jest bardzo trudna w uprawie i wymaga trudnych do utrzymania odpowiednich warunków:
- woda ze stosunkowo niewielką ilością rozpuszczonych soli, silne oświetlenie (najlepiej słoneczne!),
- temperatura 20-30°C,
- pH poniżej 7,
- specjalnie preparowana woda wodociągowa, która wymaga znacznego rozcieńczenia wodą destylowaną.

Dlatego właśnie przy ograniczonych możliwościach, jakie należy spełnić można uprawiać tylko C. caroliniana lub C. plaeformis. Zidentyfikowanie jednak konkretnego gatunku lub odmiany kabomby tylko na podstawie okazów z akwarium lub ze sklepu jest praktycznie niemożliwe, ze względu na brak kwiatów i liści pływających, a także różnorodność liści występującą pod wpływem warunków uprawy. Mimo wszystko decydując się na ich uprawę w akwarium wybieramy raczej te o intensywnym zielonym ubarwieniu, dwóch liściach w okółku i stosunkowo grubo powycinanej blaszce liściowej, co znacznie zwiększy szansę, że trafimy na rośliny lepiej znoszące wodę wodociągową. W trakcie uprawy musimy pamiętać również, że kabomby nie znoszą ruchu wody wywoływanego przez filtr i należy je, dlatego sadzić w absolutnie spokojnych i doskonale oświetlonych miejscach akwarium.
Już dobrze zadomowione w takich warunkach rośliny potrafią znieść okresowe obniżenie natężenia oświetlenia w porze zimowej, ale jedynie wtedy, gdy równocześnie obniżymy do 18-20°C temperaturę spowolniając tym samym jej procesy fizjologiczne i umożliwiając przeżycie trudnego okresu.

WYWŁÓCZNIK (Myriophyllum)
Jest to wieloletnia roślina z rodziny wodnikowatych występująca na całej kuli ziemskiej w ilości ponad trzydziestu różnych gatunków. Jej łacińska nazwa odzwierciedla dokładny wygląd i mówi o wielu gęstych, pierzastych liściach, które tworzą bardzo „puszyste” podwodne zarośla. Dlatego stanowi ona bezpieczne schronienie dla narybku, czy innych drobnych organizmów, oraz dość skutecznie natlenia wodę.
W Naszym kraju Wywłócznik jest pospolity i łatwy do znalezienia w większości zbiorników wodnych, a najbardziej rozpowszechnionym jest Wywłócznik kłosowy (Myriophyllum spicatum). Można go rozpoznać po kłosowych kwiatostanach, na których w okresie maj – sierpień wyrastają ponad lustro wody różowe kwiaty. Młode „liście” znajdujące się na końcach łodyg bardzo często mają zabarwienie czerwone, co wygląda naprawdę interesująco. Gatunek ten preferuje „zacienione” tereny i tak należy je hodować, bo nadmiar światła wywołuje nagły rozrost glonów, które pokrywając roślinę doprowadzają do jej obumierania.

Innym gatunkiem jest atrakcyjniej wyglądający Wywłócznik okółkowy (Myriophyllum verticillatum).
Jego liście rosną w okółkach po 5 – 6 sztuk, co sprawia wrażenie jeszcze większej puszystości. Wywłócznik okółkowy posiada również nierozgałęzioną łodygę, oraz kwitnące w miesiącach czerwiec – lipiec zielonobiałe kwiaty. Potrafi on także wyrastać ponad lustro wody stając się wtedy mniej puszysty i w pewnym stopniu przypomina Okrężnicę bagienną.

Ostatnim i chyba najrzadziej występującym w Polsce gatunkiem, a dodatkowo preferującym jedynie miękką wodę jest Wywłócznik skrętoległy (Myriophyllum alterniflorum). Jest on bardzo rzadki, a charakteryzują go zwłaszcza żółtawe kwiaty i łodygi dorastające do metra długości.